دایره زندگی

بزرگی می گوید:

وقتی کودکی هفت ساله بودم، پدربزرگم مرابه برکه ای دریک مزرعه بردوبه من گفت:

سنگی رابه داخل آب بیندازوبه دایره هایی که توسط این سنگ ایجادشده نگاه کن.

سپس ازمن خواست که خودم رابه جای آن سنگ تصورکنم.اوگفت:

می توانی تعدادزیادی ازجلوه هاونمودهارادرزندگیت خلق کنی اماامـواجی که ازاین جلوه ها پدیـدمی آید، صلح وآرامش موجوددرتمام مخلوقات تورابرهم خواهدزد.به خاطرداشته باش که تودربرابرهرآن چه دردایره زندگیت قرارمی دهی مسئولی واین دایره به نوبه خودبابسیاری ازدایره های دیگرارتباط خواهدداشت.نیازمندخواهی بودتادرمسیری زندگی کنی که اجازه دهد، خوبی ومنفعت ناشی ازدایره ات،صلح وآرامش رابه دیگران منتقل کند.آن جلوه هایی که ازعصبانیت وحسادت ناشی می شود،همان احساسات رابه دیگردایره هاخواهد فرستاد.تودربرابرهردوی آنهامسئولی.

این نخستین باربودکه دریافتم هرشخص قادراست صلح ویاناسازگاری درونی خلق کندکه درجهان پیرامونش جریان یابد.اگروجودمان سرشارازنزاع، نفرت، تردیدوخشم باشد، هرگزنمی توانیم صلح رادرجهان برقرارسازیم.مااحساسات وافکاری راکه دردرون نگاه داشته ایم ازخودساطع می کنیم، چه درموردآنهاصحبت کنیم چه سکوت اختیارکنیم.
هرآن چه دردرون خویش داریم به جهان پیرامون ماسرایت می کندخلق زیبایی یاناسازگاری باتمامی دوایردیگرزندگی مرتبط می باشد.

این تمثیل جاودانی رابه خاطربسپاریم:

به هرچیزی که توجه کنیم، رشدوتوسعه می یابد.